ΕΓΡΑΨΑΝ ΚΑΙ ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

«Πρόκειται για ένα σημαντικό έργο που προσφέρει πολλά εναύσματα για ένα νέο προβληματισμό και διανοίγει νέα κεφάλαια προσέγγισης για ορισμένα σημαντικά

θέματα…, και ταυτόχρονα προσφέρει αρκετά στη σωστή ανάλυση και του δικού μας, του κυπριακού, προβλήματος καθορίζοντας το παγκόσμιο σκηνικό στη χάραξη προοπτικών».

Δρ Βάσος Λυσσαρίδης,

Επίτιμος Πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΔΕΚ.

"Ο Κώστας Λάμπος με το βιβλίο του Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση.Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, δίνει , με την ανάλυση του ρόλου του εξουσιαστικού Φόβου, μια νέα, διαφορετική από τις γνωστές, διάσταση στην Παγκοσμιοποίηση και στον Αμερικανισμό και ανοίγει νέους ορίζοντες στη σκέψη για τις κοινωνικές εξελίξεις"

Χρήσος Χαλαζιάς

Δημοσιογράφος - Συγγραφέας

«Ο Κώστας Λάμπος με αυτό το βιβλίο του τολμάει να αποκαλύψει το βασικό συστατικό στοιχείο κάθε εξουσίας, που είναι ο Φόβος και παραπέρα τολμάει να ρίξει φως στα σχέδια και στους μηχανισμούς της παγκοσμιοκρατίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ιδιαίτερη όμως αξία του βιβλίου του Κώστα Λάμπου συνίσταται στο ότι τολμάει να καλέσει τους δημιουργούς του πολιτισμού, τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να αποβάλλουν το Φόβο της εξουσίας και να ξεσηκωθούν ενάντια στην παγκοσμιοκρατία, για να κάνουν πραγματικότητα την Ουτοπία τους για την Άμεση Δημοκρατία, για ένα καλύτερο κόσμο. Γι’ αυτό συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάστε αυτό το  βιβλίο».

Μανώλης Γλέζος,

Δημοσιογράφος-συγγραφέας

«Το νέο βιβλίο του Κώστα Λάμπου έχει δυό νέα στοιχεία…Το πρώτο είναι ότι εξετάζει τη συνάφεια του αμερικανισμού με την παγκοσμιοποίηση. Το δεύτερο νέο στοιχείο είναι ότι εξετάζει τα δυό αυτά επίκαιρα χαρακτηριστικά της εποχής μας σε στενή συνάρτηση με το Φόβο και τις διάφορες συγκεκριμένες μορφές του….Είναι ένα καλά τεκμηριωμένο βιβλίο που στηρίζεται στη δημιουργική αξιοποίηση μιάς ευρύτατης ελληνικής και ξένης βιβλιογραφίας…Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν περιορίζεται στην κριτική ανάλυση και διάγνωση των προβλημάτων, αλλά προχωράει και στη διατύπωση προτάσεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. …Η ουσία της πρότασης του Κώστα Λάμπου συνοψίζεται στη φράση του: ‘συνολική απόρριψη του καπιταλισμού…και σταδιακή οικοδόμηση ενός καλύτερου ανθρωπινότερου κόσμου…μέσα από διαδικασίες ενός Νέου Ριζοσπαστικού Διαφωτισμού με εκφραστές τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού’».

Στέργιος Μπαμπανάσης,

Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου και Πρόεδρος του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών

«Στο βιβλίο του ο Κώστας Λάμπος αποτυπώνει με ακρίβεια τις παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος. Γράφει για αλήθειες που τις φοβόμαστε, για μεταρρυθμίσεις που τις αρνούμαστε με αποτέλεσμα να αποδεχόμαστε αυτή την κρίση… Είναι ένα βιβλίο που σέβεται τους αναγνώστες του γιατί δεν κάνει διάλογο με την άγνοια για να αρέσει, αλλά ερεθίζει με τη ρήξη που επιχειρεί απέναντι στην κατεστημένη αμάθεια και τα εξουσιαστικά ιερατεία. Είναι ένα βιβλίο δυσάρεστο για το σήμερα που προσφέρει όμως προοπτική για το αύριο, όχι για τη γενιά μου που υποτάχθηκε, αλλά για τους νεότερους. Είναι λίγο δύσκολο, απρόβλεπτο, δεν περιμένεις το παρακάτω, με ωραία δομή. Είναι ένα βιβλίο χρήσιμο».

Παρασκευάς Αυγερινός,

Γιατρός, πρώην Υπουργός Υγείας και Πρόνοιας, θεμελιωτής του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

«Το βιβλίο που σήμερα παρουσιάζουμε θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως μια εγκυκλοπαίδεια γνώσεων, διαγνώσεων και απογνώσεων, στο οποίο κυριαρχεί η ανάλυση του ρόλου και των μορφών του εξουσιαστικού Φόβου, για τον οποίο και θα σας μιλήσω... Κλείνοντας θεωρώ πως η κύρια συμβολή αυτού του βιβλίου του Κώστα Λάμπου συνίσταται στην ανάδειξη μιάς γόνιμης ισορροπίας μεταξύ ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, ως αξίες και δημόσια-κοινωνικά αγαθά, αλλά και ως αναγκαίους όρους εύρυθμης λειτουργίας ενός πραγματικά δημοκρατικού πολιτεύματος».

Γιάννης Πανούσης,

Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθήνας.

¨Κατ’ αρχάς θα ήθελα να υπογραμμίσω πως το βιβλίο που σήμερα παρουσιάζουμε είναι ένα πολύ σοβαρό και σημαντικό βιβλίο και το επισημαίνω γιατί στην εποχή μας υπάρχει κρίση και στην παραγωγή και στη διακίνηση των ιδεών. Και ο Κώστας Λάμπος σέβεται τις ιδέες και τις αντιμετωπίζει με ευθύνη και σοβαρότητα.

Το βιβλίο του Κώστα Λάμπου, αποτελεί μια υπεύθυνη και καλά τεκμηριωμένη αρμονική σύνθεση πολλών κρίσιμων για όλους μας και για την εποχή μας θεμάτων, σύνθεση που καταλήγει με επιχειρήματα και τεκμηριωμένες θέσεις σε μια αισιόδοξη προοπτική για ολόκληρη την ανθρωπότητα».

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος,

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας

Ο Κώστας Λάμπος συνεχίζει την κοινωνική, επιστημονική, πολιτική και πολιτιστική προσφορά του και με το καινούργιο βιβλίο του καταθέτει την ψυχή του. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα ιδιαίτερα χρήσιμο βιβλίο γνώσης, θέσης και πρότασης, γραμμένο με τόλμη, ευθύνη και ευαισθησία, σε γλαφυρή και απόλυτα κατανοητή γλώσσα, έξω και πέρα από σκοπιμότητες και ιδεολογικές προκαταλήψεις, που αξίζει να διαβαστεί και να συζητηθεί. Ο Κώστας Λάμπος κάνει τη μεγάλη πολιτική, οικονομική και κοινωνική παρέμβασή του. Με το νέο του βιβλίο, «ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής», δεν αποκαλύπτει μόνο την παρακμή του κόσμου μας, αλλά εισάγει «καινά δαιμόνια». Προκαλεί και προσκαλεί σε ένα νέο κοινωνικοοικονομικό ξεκίνημα της ανθρωπότητας απαλλαγμένο από το Φόβο, για την ανοικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου, που μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από την ενωτική, αυτόνομη, συνειδητή δράση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού στην προοπτική ενός Νέου Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού

Γαβριήλ Σ. Αλπέντζος,

Δρ Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών και Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης τ. Επιθεωρητών Εκπαίδευσης

«Το νέο βιβλίο του Κώστα Λάμπου είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα στην εποχή της εξουσίας του Φόβου, του θρησκευτικού σκοταδισμού, του καινούργιου Μεσαίωνα της παγκοσμιοποίησης και του αμερικανισμού. Αν τελικά μπορέσουμε να δούμε τον Φόβο σαν μια προεργασία για την ελευθερία και την ευτυχία, θα αλλάξουμε τα σχέδιο όσων επιδιώκουν να μας φοβίζουν για να μας υποτάξουν, να μας εξουσιάζουν, να πλουτίζουν εις βάρος μας και να μας εκμεταλλεύονται. Θα μπορούμε πιά να οραματιζόμαστε το χτίσιμο του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού της Κοινωνικοποιημένης Ανθρωπότητας. Λύσεις για την κατανόηση και την κατάρριψη του Φόβου που μας παρακμάζει προτείνονται σ’ αυτό το βιβλίο».

Μαρία Φανφάνη,

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ, 5 Δεκεμβρίου 2009, (ένθετο CULTURE).

«Δεν είναι τυχαίο ότι μιλώντας για τον Αμερικανισμό και

την Παγκοσμιοποίηση (Εκδόσεις Παπαζήση) ο Κώστας Λάμπος κάνει λόγω για Νέα Ελευθερία, Άμεση Δημοκρατία και Οικουμενικό Πολιτισμό.

Σε μια πολύπλευρη μελέτη που περικλείει πολύ Θουκιδίδη, αρκετό Μαρξ, έως και τον Ολλανδό Γιαν Μαρίενσεν ο Λάμπος εξετάζει τον πολιτικό μύθο της Αμερικής».

Τίνα Μανδηλαρά,

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, 11.10.09, (Ένθετο BIG FISH/BOOK CLUB)

«Η συγκεκριμένη θεματολογία που διάλεξε ο Κ.Λάμπος εν έτη 2009, είναι τουλάχιστον κορεσμένη στις μέρες μας αφού έχουν γραφτεί χιλιάδες, άλλα περισσότερο κι άλλα λιγότερο σημαντικά βιβλία σχετικά με την παγκοσμιοποίηση και το ρόλο των Αμερικανών τα τελευταία δέκα και παραπάνω χρόνια. Οφείλω όμως με χαρά να ομολογήσω ότι το βιβλίο αυτό με εξέπληξε με την καινοτόμο προσέγγιση, την εξαιρετικά καίρια και σαφή ανάλυση της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας και κυρίως με την τολμηρή αλλά και ξεκάθαρη όσο και πληρέστατα στοιχειοθετημένη πρόταση για το πως τελικά μπορούμε να βγούμε από αυτούς τους χαλεπούς καιρούς. Προσωπικά το συνιστώ με θέρμη σε όλους, ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους, κύρια μιλάει σε εκείνους άλλωστε, αφού η οπτική του Κ. Λάμπου δε μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως ιδιαίτερα προοδευτική και ταυτόχρονα απαγκιστρωμένη από όλα τα ιδεολογικά βαρίδια του προηγούμενου αιώνα. Ένα βιβλίο εξαιρετικό, ξεκάθαρο και με πολιτική δυναμική που ξεπερνά τα όρια ενός επιστημονικού, κοινωνικοπολιτικού βιβλίου και φέρει τη βαρύτητα ενός βιβλίου από αυτά που εκδίδονται σπάνια και αποτελούν σημείο τομής για την πολιτική ανάλυση και φιλοσοφία.

Α. Καρτέζος, Πολιτικός Επιστήμονας, PhD

http://www.captainbook.gr/shop/index.php?main_page=product_book_info&cPath=48_8342_771_3385&products_id=146127

"Ίσως είναι πολύ νωρίς για να σου γράψω εντυπώσεις αλλά, φτάνοντας μόνο μέχρι τη σελ. 80, δηλώνω ότι είμαι ευτυχής που διαβάζω ένα τέτοιο βιβλίο και ένα σου λέω προς το παρόν: Δεν έχω διαβάσει ποτέ βιβλίο με πολιτικό - επιστημονικό περιεχόμενο που να ρέει  και να μπαίνει με τόση άνεση στο μυαλό του αναγνώστη χωρίς καθόλου να τον κουράζει. Για τα περαιτέρω θα σου γράψω όταν το τελειώσω. Υπομονή...έτσι πρέπει να είναι σήμερα η διανόηση της αριστεράς κι εμείς οι μεγαλύτεροι να μπορούμε να  είμαστε υπερήφανοι γι αυτή...".
  Ευγενία Καλογερία - Μόσχου, Ζάκυνθος

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗ ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ , 10 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2009

Έγινε με μεγάλη επιτυχία η παρουσίαση του βιβλίου ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΠΟΙΗΣΗ.Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, στην οποία παραυρέθηκαν 250-300 άτομα που γέμισαν και τις δυό αίθουσες της ΣΤΟΑΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.

Σε προηγούμενη ανάρτηση σας παρουσιάσαμε το κείμενο-κλείσιμο της εκδήλωσης.

Σε επόμενη ανάρτηση θα σας παρουσιάσουμε τις εισηγήσεις ή περιλήψεις των εισηγήσεων των παρουσιαστών του βιβλίου.

Σήμερα σας παρουσιάζουμε μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες από την εκδήλωση.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΙΜΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΔΕΚ,

Δρα Βάσου Λυσσαρίδη

Λευκωσία, 7.12.2009

Κύριο Κώστα Λάμπο

Αγαπητέ μου συναγωνιστή,

Ειλικρινά λυπούμαι γιατί δεν κατάφερα να παρευρεθώ στην παρουσίαση τού βιβλίου σου και να προβώ σε μια αξιολόγηση τού σημαντικού σου έργου πού προσφέρει πολλά εναύσματα για ένα νέο προβληματισμό και διανοίγει νέα κεφάλαια προσέγγισης για ορισμένα σημαντικά θέματα.

Δεν θα αποπειραθώ να το πράξω σε μια επιστολή.

Στόχος μου ήταν και είναι όπως άλλωστε ήταν και η δική σου επιθυμία η διασύνδεση με το Κυπριακό και είναι φυσικό σε αρκετές περιπτώσεις να μονοπωλεί τους προβληματισμούς μου.

Πρέπει να πω ότι το βιβλίο σου έμμεσα προσφέρει αρκετά στην σωστή ανάλυση και του δικού μας προβλήματος καθορίζοντας το παγκόσμιο σκηνικό στη χάραξη προοπτικών.

Υπήρξε μια αδικαιολόγητη εκτροπή πού συνεχίζεται.

Από θέμα εισβολής–εθνοκάθαρσης-κατοχής το θέμα προβάλλεται ως διακοινοτική διαμάχη, προσφέροντας έτσι άλλοθι στην Τουρκία.

Δεν αναλύθηκαν σωστά οι πάγιοι Βρετανικοί στόχοι (συντήρηση πολιτικοστρατιωτικής παρουσίας), αλλά ούτε και οι Τουρκικοί (αξιοποίηση ολόκληρης της Κύπρου για τον αυτοκαθοριζόμενο περιφερειακό τους ρόλο).

Έγιναν παρεκκλίσεις πού αντί να οδηγούν σε λύση εδραίωσαν την εκτροπή. Συνεταιρισμός, εκ περιτροπής προεδρία, a priori νομιμοποίηση του εποικισμού, δυαρχία.

Αν δεν ανασκευασθούν οι εκτροπές οι κίνδυνοι Αλεξανδρετοποίησης είναι ορατοί.

Μακρυγορώ. Το βιβλίο σου –πού ελπίζω κάποια φορά να αναλύσω- υποβοηθεί έμμεσα σε σωστές για το παγκόσμιο μονοπολικό πλανηταρχικό σύστημα πού περιγράφεις.

Είμαι βέβαιος ότι οι τόσο αξιόλογοι παρουσιαστές θα δώσουν το έναυσμα για ένα σημαντικό διάλογο. Αναμένω με προσδοκία να μελετήσω τις παρουσιάσεις τους.

Εύχομαι κάθε καλό.

Με συναγωνιστικούς χαιρετισμούς

Βάσος Λυσσαρίδης

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ

ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ 

ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΛΟ

ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ 

ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ[1]

Του Κώστα Λάμπου

Κυρίες και Κύριοι,
Φίλες και Φίλοι,

Όπως διαπιστώσατε, όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο, αλλά και από όσα εκτέθηκαν σήμερα σ’ αυτή την αίθουσα από διακεκριμένους επιστήμονες, στοχαστές και ταυτόχρονα κοινωνικούς αγωνιστές, αλλά και όσοι θα το διαβάσετε θα διαπιστώσετε ότι το βιβλίο για το οποίο μιλάμε στοιχειοθετεί, ταξινομεί και συμπυκνώνει τις αγωνίες και τους Φόβους όλων μας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας, της Ελλάδας και του Ελληνισμού, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κόσμου ολόκληρου, το μέλλον της ανθρωπότητας και της ζωής στο διαστημόπλοιο Γη. Βιώνουμε όλοι μας καθημερινά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό μια καθολική κρίση που είναι ταυτόχρονα οικονομική και κοινωνική, ενεργειακή και περιβαλλοντική, πολιτική και ηθική, η οποία εκδηλώνεται σε θεσμικό και δομικό επίπεδο μέχρι το τελευταίο κύτταρο όλων των κοινωνιών του πλανήτη και μ’ αυτό φαίνεται να αποκτά διαστάσεις και χαρακτηριστικά μιάς καθολικής κρίσης στρατηγικής των κοινωνιών και συνολικά της ανθρωπότητας.

Το γεγονός όμως πως αυτή η κρίση ισχυροποιεί μια όλο και μικρότερη μειοψηφία ολιγαρχών που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία και κατά συνέπεια τις παγκόσμιες εξελίξεις από τη μια μεριά και καταδικάζει την αποφασιστική πλειοψηφία της εργαζόμενης και αγωνιζόμενης ανθρωπότητας σε συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας από την άλλη, δείχνει πως αυτή η κρίση δεν είναι περιπτωσιακή-περιστασιακή αλλά συστημική και δεν είναι τυχαία αλλά προγραμματισμένη και ελεγχόμενη, που στοχεύει στη διαιώνιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, δηλαδή στην ακύρωση της προοδευτικής κίνησης της ανθρωπότητας προς ένα καλύτερο κόσμο της καθολικής ευημερίας και της ισότητας, της πανανθρώπινης ειρήνης, της ελευθερίας και της αδερφότητας και με αυτή την έννοια γίνεται αντιληπτό πως δεν πρόκειται για κρίση της κοινωνίας και της ανθρωπότητας, αλλά για κρίση παρακμής του χαοτικού, ανορθολογικού απάνθρωπου και καταστροφικού κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, η οποία εξαιτίας της καθολικότητάς της απειλεί να συμπαρασύρει ολόκληρη την ανθρωπότητα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, αν η ανθρωπότητα δεν αντιδράσει αποφασιστικά και άμεσα με στόχο την οριστική και ριζική αντικατάσταση του καπιταλισμού με ένα Νέο Σχέδιο Κοινωνικής Συμβίωσης και Προοδευτικής Πορείας του Ανθρώπινου Είδους.

Όσοι γνωρίζουν την ιστορία της ανθρωπότητας, γνωρίζουν πολύ καλά πως ο άνθρωπος ως άτομο και ως ομάδα, ως σύνολο και ως κοινωνία, ως έθνος και ως ανθρωπότητα ονειρεύονταν πάντα και αγωνίζονταν για κάτι που δεν υπήρχε, για ένα καλύτερο, από αυτόν που υπήρχε, κόσμο. Έτσι γράφτηκε η ιστορία της ανθρωπότητας με κόσμους που υπήρχαν κι’ έφευγαν και κόσμους που δεν υπήρχαν κι’ έρχονταν για να φύγουν κι’ αυτοί κάποια στιγμή και να έρθουν άλλοι. Όσοι δεν γνωρίζουν ιστορία, κι’ είναι δυστυχώς πολλοί, και στο βαθμό που αγνοούν τους νόμους κίνησης των κοινωνιών και συνολικά της ανθρωπότητας, αδυνατούν να κατανοήσουν αυτή την αναγκαιότητα ως δυνατότητα για μια διαφορετική πραγματικότητα και συμβιβασμένοι με τη «μοίρα» τους παρακάμπτουν τον ίδιο τους τον εαυτό και κάνουν συχνά λόγο για «ου-τοπίες», με την έννοια του «άπιαστου ονείρου», του «ιδανικού», του απραγματοποίητου, ακόμα και της «χίμαιρας», ή του φαιδρού.

Πολλοί κατά καιρούς μίλησαν και έγραψαν για κάποια ιδανική Πολιτεία, για μια υποθετική χώρα στην οποία οι κάτοικοι ζούσαν, ή θα μπορούσαν να ζουν απαλλαγμένοι από οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Μεταξύ αυτών των στοχαστών συγκαταλέγονται ο Πλάτωνας, ο Οβίδιος, ο Τομάζο Καμπανέλα, ο Μπέικον, ο Σεμπαστιάν Μερσιέ, ο Σεν –Σιμόν, ο  Φουριέ, ο Όουεν, ο Προυντόν και πολλοί άλλοι. Ο Thomas More (1478-1535), ένας από τους βασικότερους εκφραστές του πρώιμου Ουμανισμού, πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο Ουτοπία[2] και συνόψισε το όραμα της ανθρωπότητας του 15ου αιώνα, για ένα «άριστο πολίτευμα» και για ένα καλύτερο κόσμο, στο έργο του De Insula Utopia (1516), «Η Νήσος Ουτοπία», στην οποία περιγράφεται ένας κόσμος χωρίς Φόβο, χωρίς Πείνα, χωρίς Εκμετάλλευση, χωρίς πολέμους, ένας κόσμος καθολικής ευημερίας, ελευθερίας και αρμονικής συνεργασίας.

Ποιος μπορεί, αλήθεια, σήμερα να ισχυριστεί πως αυτό το όραμα για ένα ανθρώπινο κόσμο είναι ουτοπία και δεν υπάρχει πουθενά, όταν υπάρχει αιώνες τώρα στη συνείδηση της εργαζόμενης ανθρωπότητας σαν ένα όραμα που από εποχή σε εποχή γίνεται όλο και πιο συγκεκριμένο, όλο και πιο πραγματοποιήσιμο; Και ποιος μπορεί επίσης να ισχυριστεί πως η δυνατότητα του ανθρώπου να πραγματοποιήσει το όνειρό του να πετά σαν τα πουλιά, θα είχε γίνει πραγματικότητα αν δεν είχε προηγηθεί ο Λεονάρτνο Ντα Βίντσι και ακόμα πιο πριν ο ανήσυχος Δαίδαλος που συμβολικά «πέταξε» με τίμημα το γιό του Ίκαρο προς την Ελευθερία νικώντας κατά κράτος την εξουσία του Μίνωα;

Παρατηρώντας μάλιστα ιστορικά την εξέλιξη της κοινωνικής «Ουτοπίας» διαπιστώνουμε πως αυτή παίρνει σταδιακά χαρακτηριστικά μιάς αντικαπιταλιστικής, αυτοδιευθυνόμενης σοσιαλιστικής κοινωνίας στη βάση της κοινοκτημοσύνης και της Άμεσης Δημοκρατίας. Οι Μαρξ και Έγκελς πρόσφεραν στην ανθρωπότητα μια ολοκληρωμένη ανάλυση για τον απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό και κάλεσαν την ανθρωπότητα να δώσει σοσιαλιστικό-ουμανιστικό  περιεχόμενο στο όραμά της. Οι επίγονοί τους πρότειναν και επέβαλαν τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», τον οποίο η ιστορία ανακάλεσε ως κρατικό καπιταλισμό, αφήνοντας την εργαζόμενη ανθρωπότητα, τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να αποφασίσουν για τη συγκεκριμενοποίηση και την εφαρμογή της δικής τους Ουτοπίας, ακολουθώντας το φωτεινό μονοπάτι του απελευθερωτικού Ουμανισμού, απαλλαγμένο από την αστική υποκρισία όλων των θρησκευτικών και εξουσιαστικών ιερατείων.

Η ιστορία, όπως αυτή διαμορφώνεται από την εξέλιξη των επιστημών, των θεσμών και των δομών των κοινωνιών, μας διδάσκει πως κάτι που κάποια ιστορική στιγμή δεν ήταν εφικτό, έγινε, εξαιτίας των όσων στο μεταξύ μεσολάβησαν, κάποια άλλη μετέπειτα στιγμή πραγματικότητα. Σήμερα γνωρίζουμε πως η ίδια η ιστορία δεν είναι παρά μια αλυσίδα από κρίκους φαντασιακής-μέλλουσας, πραγματοποιημένης-βιούμενης και ιστορικοποιημένης-παρελθούσας πραγματικότητας. Η συνολική ανθρώπινη δραστηριότητα, ως οικουμενικό κοινωνικό γίγνεσθαι, ως δρώσα δηλαδή ανθρωπότητα λειτουργεί ως οικουμενικό εργαστήρι που μετασχηματίζει την Ουτοπία σε πραγματικότητα και την πραγματικότητα σε ιστορία. Όταν στο 12ο αιώνα της σύγχρονης χρονολόγησης οι Ουμανιστές του ελλαδικού χώρου και του υστεροβυζαντινού χρόνου, όπως ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός και ο Βησσαρίωνας οραματίζονταν την κατάργηση της Φεουδαρχίας-Δουλοπαροικίας, και την αντικατάστασή της από ένα σύστημα βιομηχανίας και εμπορίου, κανένας δεν πίστευε πως αυτό θα μπορούσε να συμβεί. Η ουτοπία αυτή όμως έγινε, αν και με μεγάλη καθυστέρηση εξαιτίας της δυτικής επέκτασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, πραγματικότητα το 17ο και το 18ο αιώνα.

Όπως όμως γίνεται στη Φύση έτσι συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό και στην κοινωνία, αφού κάθε τι που γεννιέται, εξελίσσεται, αναπτύσσεται, ακμάζει, παρακμάζει και στο τέλος πεθαίνει, για να δώσει τη θέση του στο καινούργιο που θα οδηγήσει την κοινωνία και τελικά την ανθρωπότητα στο επόμενο στάδιο της εξέλιξής της. Με αυτή την έννοια ο καπιταλισμός γεννήθηκε, άκμασε, ολοκλήρωσε τον ιστορικό του ρόλο, παράκμασε και αφού δημιούργησε τους όρους για να περάσει η ανθρωπότητα στο επόμενο στάδιο της εξέλιξής της οφείλει να αποσυρθεί ως ιστορία. Παρατηρείται όμως πως ο καπιταλισμός ως ιμπεριαλιστική νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και ειδικότερα ως αμερικανισμός αρνείται και αμύνεται με αποτέλεσμα να εξελίσσεται σε απειλή για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της. Αυτή η πάλη μεταξύ του παλιού που θέλει τη διαιώνιση της οικονομίας του Φόβου και της κοινωνίας της παρακμής και εκφράζει μια απειροελάχιστη μειοψηφία πλουτοκρατών και του καινούργιου που οραματίζεται ένα καλύτερο και ανθρωπινότερο κόσμο και εκφράζει την αποφασιστική πλειοψηφία της εργαζόμενης ανθρωπότητας θα συνεχιστεί μέχρι τη στιγμή που οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, θα αποφασίσουν να αυτοπροσδιοριστούν, να αποσύρουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να συνεχίσουν το συναρπαστικό της ταξίδι στα πλαίσια ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.
 

Ο Αριστοτέλης οραματίζονταν[3] αυτή τη στιγμή στην πορεία της ανθρωπότητας σαν τη στιγμή εκείνη κατά την οποία «τα εργαλεία θα λειτουργούν (αυτόματα) όπως τα αγάλματα του Δαιδάλου[4] (“τα δι’ εαυτόν πορευόμενα») και οι τρίποδες του Ηφαίστου[5], οι σαΐτες θα υφαίνουν μόνες τους και μόνες τους θα παίζουν και οι χορδές της κιθάρας, για να μην υπάρχει η ανάγκη να έχουν οι αρχιτέκτονες δούλους και οι δούλοι αφεντικά».
 

Κυρίες και Κύριοι, 

Φίλες και Φίλοι,

Η Φύση αγωνίζεται δισεκατομμύρια χρόνια για την εξέλιξη των μορφών της ζωής από την πιο απλή μέχρι εκείνη τη μορφή της ζωής που άνω-θρώσκει και η οποία για να κάνει τον αγώνα της επιβίωσης και της βελτίωσης της διαβίωσής της ειρηνικότερο και αποτελεσματικότερο συγκροτήθηκε σε οργανωμένες κοινωνίες. Από την άλλη μεριά οι ανθρώπινες κοινωνίες εδώ και κάμποσες εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια συσσωρεύουν εμπειρίες και γνώσεις που παίρνουν τη μορφή εργαλείων και πρωτόγονων μηχανών, οι οποίες τους επιτρέπουν να βγουν από τα σπήλαια για να καλλιεργήσουν τη Γη, να χτίσουν μόνιμους οικισμούς και να δημιουργήσουν πολιτισμούς που τους φέρνουν πιο κοντά και τους επιτρέπουν να ονειρεύονται ένα καλύτερο Αύριο. Έτσι οι μακρινοί άνωθρώσκοντες, αλλά και οι πιο κοντινοί σε εμάς πρόγονοί μας έφτασαν, με αγώνες και αμέτρητες θυσίες, τον ανθρώπινο πολιτισμό μέχρι τις μέρες μας.

Ένας τεράστιος πνευματικός και επιστημονικός πλούτος που συμπληρώνεται από τη σύγχρονη φανταστική τεχνολογία, όπου τα εργαλεία κινούνται καλύτερα από τα αγάλματα του Δαιδάλου και τους τρίποδες του Ηφαίστου και οι σαΐτες υφαίνουν μόνες τους, περιμένει να μετατραπεί από γνώση και τεχνολογία της αλλοτρίωσης και της υποταγής σε γνώση και τεχνολογία της απελευθέρωσης της εργαζόμενης ανθρωπότητας, περιμένει να μετατραπεί από γνώση και τεχνολογία της εχθρότητας, του πολέμου, του εξουσιαστικού Φόβου και της καταστροφής σε γνώση και τεχνολογία της πανανθρώπινης φιλίας, της Ειρήνης και της δημιουργίας, για να επανασυγκολληθούν οι κοινωνίες, να επανασυμφιλιωθούν τα έθνη στα πλαίσια ενός οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού που θα στηρίζεται στην Άμεση Δημοκρατία στην οικονομία και στην κοινωνία, στην Αταξική Κοινωνία και στην «κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα». Ανθρωπότητα όμως δεν είναι μόνοι οι άλλοι, αλλά κι’ εμείς, δηλαδή εμείς. Αυτό σημαίνει πως το αν θα πάμε ένα ακόμα βήμα πίσω στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή ένα βήμα μπροστά σε ένα καλύτερο κόσμο αυτό θα εξαρτηθεί κι’ από εμάς.

Ο Ernest Bloch μας προτείνει να κατανοήσουμε την Ουτοπία όχι σαν κάτι που δεν υπάρχει, ούτε φυσικά και σαν χίμαιρα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που ξερνάει φωτιά και θάνατο, αλλά σαν «μια υπαρκτή ιστορική δυνατότητα»[6]. Άλλοι προτείνουν να κατανοήσουμε την Ουτοπία σαν την εικόνα της αυριανής κοινωνίας, σαν «έκφραση μιας σταθερής τάσης του ανθρώπου να υπερβαίνει βελτιωτικά τον εαυτό του και τα όριά του»[7]. Προτείνω να συμφωνήσουμε και να κατανοήσουμε την Ουτοπία σαν τη δική μας εικόνα ενός καλύτερου, αντάξιου του συναρπαστικού φαινόμενου της ζωής, κόσμου, την οποία εμείς ως άτομα, ως σύνολα, ως έθνη και ως ανθρωπότητα θα φιλοτεχνούμε με την καθημερινή μας αγωνία, φαντασία, σκέψη και δράση για να είναι ο αυριανός κόσμος καλύτερος για όλους δηλαδή και για εμάς. Με απλούστερα λόγια, όπως το Αύριο, Μεθαύριο θα είναι Χθές, έτσι και η Ουτοπία γίνεται σταδιακά Παρόν και Ιστορία, και επειδή όπως στρώσουμε έτσι και θα κοιμηθούμε, το σημαντικό στο κοινωνικο-ιστορικό γίγνεσθαι, συνεχίζει να παραμένει πάντα το Σήμερα, δηλαδή το σημερινό όραμά μας και ο αγώνας για την πραγματοποίησή του.

Καταλήγοντας θα πρότεινα να υπερασπισθούμε με πάθος την κοινωνική Ουτοπία μας για ένα καλύτερο κόσμο και να παλέψουμε αυτή να γίνει πραγματικότητα με το δικό μας αγώνα, γιατί ο αυριανός καλύτερος κόσμος είναι υπόθεση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, είναι δηλαδή δική μας υπόθεση και δεν μπορεί να είναι υπόθεση του Κεφαλαίου και των πολιτικών, στρατιωτικών και θρησκευτικών υπεργολάβων του, γιατί το Κεφάλαιο και οι υπεργολάβοι του είναι οι αρχιτέκτονες, οι τέκτονες και οι μαστόροι της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Αυτός είναι ο προβληματισμός αυτού του βιβλίου, για το οποίο οφείλω να ομολογήσω, πως δεν είναι ένα ‘ανάγνωσμα’, για υποταγμένα, παραιτημένα, ξεπλυμένα και τεμπέλικα μυαλά. Δεν είναι επίσης ένα ψευδοεπιστημονικό ‘σύγγραμμα’, γραμμένο από και για ‘Πόντιους Πιλάτους’. Και , τέλος, δεν είναι αυτό το βιβλίο απολογία καμιάς ιδεολογίας και κανενός κομματικού σχηματισμού, αλλά η κατάθεση ενός απαλλαγμένου από μύθους και ιδεολογίες και από φοβικές συλλογικές ταυτότητες που μειώνουν την αντικειμενικότητα και μας χωρίζουν αντί να μας ενώνουν. Αν αυτός ο προβληματισμός είναι ή γίνει και δικός σας προβληματισμός, που δεν θα μείνει σ’ αυτήν εδώ την αίθουσα, τότε αυτό θα δικαιώνει την έκδοσή του, αλλά και τον, στη διάσταση του ιστορικού κύκλου, ευεργετικό ρόλο της Ουτοπίας στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Κυρίες και Κύριοι, Φίλες και Φίλοι,

Ακούσατε απόψε σημαντικά πράγματα, από σημαντικούς ανθρώπους, όσα μπορούσαν να ειπωθούν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Σας καλώ να κρατήστε όλα αυτά στον προθάλαμο του μυαλού σας μέχρι να διαβάστε και την τελευταία σελίδα αυτού του βιβλίου, γιατί είμαι βέβαιος πως τότε θα μπορέσετε να αξιολογήστε αυτά που ακούσατε και το σημαντικότερο θα είναι αυτά που εσείς οι ίδιοι θα έχετε καταχωρίσει στη συνείδησή σας ως σημαντικά. Κι’ αν η γεύση της Ουτοπίας σας για έναν καλύτερο κόσμο μοιάζει με εκείνη του ώριμου ρεαλισμού, τότε μην ακούτε τις σειρήνες της μοιρολατρίας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αλλά συνεχίστε το ανεπανάληπτο και συναρπαστικό ταξίδι του αγώνα για την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, για  τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου, για έναν Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό, για  την Ιθάκη της δρώσας εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας και επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω και εκ μέρους σας αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους, το Μανώλη Γλέζο, τον Παρασκευά Αυγερινό, τον Στέργιο Μπαμπανάση, το Γιάννη Πανούση, το Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο και τον Χρήστο Χαλαζιά, που με τη στάση και τη δράση τους τιμούν τη ζωή και τον πολιτισμό μας και είχαν την καλοσύνη να μας παρουσιάσουν αυτό το βιβλίο το οποίο όπως και κάθε σοβαρό βιβλίο γνώσης είναι έργο συλλογικό και κοινωνικό δημιούργημα. Θερμά ευχαριστώ επίσης το Φάρο του αγώνα του Κυπριακού Λαού, τον αγωνιστή Βάσο Λυσσαρίδη για το γραπτό του μήνυμα και για τα καλά του λόγια για το βιβλίο μου.

Τέλος δεν θα μπορούσα να παραλείψω να ευχαριστήσω τις ιστορικές Εκδόσεις Παπαζήση για την καλοσύνη τους να εντάξουν στο εκδοτικό τους πρόγραμμα και να επιμεληθούν με ευαισθησία αυτό το βιβλίο.

Να είστε καλά και σας εύχομαι ότι καλύτερο.

________________________________________

[1] Αυτό το κείμενο παρουσιάστηκε σαν κλείσιμο στην παρουσίαση του βιβλίου μου, ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, που έγινε στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ στις 10 Δεκέμβρη 2009

[2] ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ:

• 1. Τρία κείμενα για την Ουτοπία. Thomas More, Ουτοπία. Francis Bacon, Νέα Ατλαντίς. Henry Neville, Η Νήσος των Πάιν, Μεταίχμιο, Αθήνα 2007.
• 2. Robert Owen, Μια νέα θεώρηση της Κοινωνίας, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2007.
• 3. Λιούις Μάμφορντ, Η ιστορία των Ουτοπιών, Νησίδες, Σκόπελος 1998.
• 4. Μαρία- Λουϊζα Μπερνέρι, Περιήγηση στην Ουτοπία, Νησίδες, Σκόπελος 1999.
• 5. Πλάτωνας, Πολιτεία τόμοι 1, 2, 3, 4, 5, Οδυσσέας Χατζόπουλος, Αθήνα 1992.
• 6. . Iring Fetscher (Herausgeber), Karl Marx, Friedrich Engels: Prognose und Utopie, Studienausgabe Band V, Aufbau Taschenbuch Verlag, Berlin 2004.
• 7. Ernst Bloch, Geist der Utopie, zweite Fassung 1923, Suhrkamp Verlag, Frankfurt a. Main 1964, 1985.
• 8. Ernst Bloch, Das Prinzip Hoffnung, erster Band, zweiter Band, dritter Band, Suhrkamp Verlag, Frankfurt a. Main 1959.
• 9. Ernst Bloch, Tübinger Einleitung in die Philosophie, Suhrkamp Verlag, Frankfurt a. Main 1966.
• 10. Ernst Bloch, Revolution der Utopie. Texte von und über Ernst Bloch, Campus Verlag, Frankfurt a. Main, New York 1979.
• 11. Μάρτιν Τζαίη, Ο Ερνστ Μπλοχ και η επέκταση του μαρξιστικού ολισμού στη φύση, Εκδόσεις Φιλίστωρ, Αθήνα 1996.
• 12. Herbert Marcuse, Το τέλος της ουτοπίας, Ύψιλον, Αθήνα 1985.
• 13. Στέφανος Ροζάνης,Για το πνεύμα της ουτοπίας, Μεταίχμιο 2004.
• 14. Μάρτιν Μπούμπερ, Μονοπάτια στην Ουτοπία, Νησίδες, Σκόπελος 2000.
• 15. Νίκος Παναγιωτόπουλος (Επιμέλεια),Για μια ρεαλιστική ουτοπία. Πρακτικά της Διάσκεψης προς ένα ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κίνημα, Αθήνα 3-5 Μαΐου 2001, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2003.
• 16. Rudolf Maresch, Florian Rötzer, Renaissance der Utopie, Suhrkamp Verlag, Frankfurt a.Main 2004.

[3] Βλέπε, Αριστοτέλης, Πολιτικά/Περί οικιακής οικονομίας.
[4]Λέγεται περὶ Δαιδάλου, ὡς ἀγάλματα κατεσκεύαζε δι’ ἑαυτῶν πορευόμενα· (2) ὅπερ ἔμοιγε ἀδύνατον εἶναι δοκεῖ, ἀνδριάντα δι’ ἑαυτοῦ βαδίζειν.
[5] Ο Ήφαιστος κατασκεύασε όλα τα επιβλητικά παλάτια του Ολύμπου και χάρισε στους θεούς δώρα ανεκτίμητης αξίας. Στον Δία δώρισε την αιγίδα και το σκήπτρο, στη Δήμητρα το δρεπάνι και στον Απόλλωνα και την ’Άρτεμη τα βέλη τους. Στον Ήλιο χάρισε το λαμπρό άρμα του με το οποίο διέσχιζε αδιάκοπα τον ουρανό και στον Διόνυσο ένα ολόχρυσο κύπελλο. Στη φιλάρεσκη Αφροδίτη, τη γυναίκα του, χάρισε εξαιρετικά περιδέραια και άλλα κοσμήματα από πολύτιμα πετράδια, όπως επίσης και ένα μαλαματένιο καθρεφτάκι που δεν το αποχωριζόταν ποτέ. Δική του έμπνευση ήταν και οι μαγικοί τρίποδες που χάρισε στους θεούς. Όταν συγκεντρώνονταν για να πάρουν μια σοβαρή απόφαση, οι τρίποδες αυτομάτως έπαιρναν θέση πίσω από κάθε θεό. Μόλις τελείωνε η συνεδρίαση, αμέσως ο κάθε τρίποδας πήγαινε στο παλάτι του κατόχου του. http://www.mythologia.8m.com/ifaistos.html
[6] Ernst Bloch, Revolution der Utopie. Texte von und über Ernst Bloch, Campus Verlag, Frankfurt a. Main, New York 1979.
[7] «Αν ως «Ουτοπία» θεωρήσουμε κάθε απόπειρα για να υπερβούμε τα δεδομένα, κάθε προσπάθεια για να αμφισβητήσουμε την υπάρχουσα πραγματικότητα με τις ατέλειές της και να σκεφτούμε κάτι που τοποθετείται πέρα από αυτήν και την υπερβαίνει, τότε πρέπει να αξιολογήσουμε θετικά την ουτοπία ως έκφραση μιας σταθερής τάσης του ανθρώπου να υπερβαίνει βελτιωτικά τον εαυτό του και τα όριά του. Με αυτή την έννοια, η ουτοπική σκέψη μετατοπίζει διαρκώς τα ίδια τα όρια αυτού που γίνεται δεκτό ως δυνατό ή ακόμη και ως νοητό», Σκεύος Παπαϊωάννου, Σεμινάριο: Ειδικά θέματα Κοινωνιολογικής Θεωρίας: για την Ουτοπία, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Οκτώβρης 2009.

Κώστας Λάμπος

Αθήνα, 07 Δεκέμβρη 2009

Αγαπητές Φίλες

Αγαπητοί Φίλοι,

Σας υπενθυμίζω πως την Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου και ώρα 6 το απόγευμα, στην αίθουσα της ΣΤΟΑΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ, Πεσμαζόγλου 5, οι Παρασκευάς Αυγερινός, Μανώλης Γλέζος, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, Στέργιος Μπαμπανάσης, Γιάννης Πανούσης και Χρήστος Χαλαζιάς θα παρουσιάσουν το βιβλίο μου: ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, των Εκδόσεων Παπαζήση.

Θα ήταν μεγάλη μου χαρά να με τιμήσετε με την παρουσία σας.

Να είστε καλά

Κώστας Λάμπος

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Αγαπητή μου Αναγνώστρια

Αγαπητέ μου Αναγνώστη

Κρατάτε στα χέρια σας ένα δοκίμιο για τις κοινωνικές λειτουργίες και τις οικονομικές παρενέργειες του εξουσιαστικού Φόβου. Του Φόβου που έφερε τον καθένα μας, αλλά και την Ανθρωπότητα και την Αριστερά σε κρίσιμο σταυροδρόμι.

Ο αμερικανισμός με όχημα την παγκοσμιοποίηση του Φόβου απειλεί τον πλανήτη. Ο Φόβος από συμπτωματικός ατομικός βιολογικός συναγερμός που σώζει, μεταλλάχθηκε σ’ ένα παγκόσμιο  εξουσιαστικό εφιάλτη που σκοτώνει. Ο Φόβος δεν είναι πιά σύμμαχός μας, σύμμαχος της ζωής, αλλά εργαλείο της εξουσίας και προπομπός του θανάτου. Δεν φοβόμαστε πιά για να σωθούμε. Μας φοβίζουν για να υποταχθούμε. Μας φοβίζουν για να μας εξουσιάζουν. Μας φοβίζουν για να μας εκμεταλλεύονται. Μας φοβίζουν για να πλουτίζουν. Μας φοβίζουν για να φοβόμαστε γενικά. Ποιοι, πως  και γιατί μας  φοβίζουν; Αυτό είναι ολόκληρη η ιστορία της Ανθρωπότητας. Μέχρι σήμερα. Δεν είναι όμως και η ‘μοίρα’, ή το μέλλον  της Ανθρωπότητας. Γι’ αυτό, σ’ αυτό το βιβλίο, αρχίσαμε  ψάχνουμε τη σχέση Φόβου και εξουσίας, Φόβου και πλούτου, Φόβου και φτώχειας. Ψάχνουμε τους Φόβους. Τους μικρούς, τους μεγάλους και τους πολύ μεγάλους, τους παγκόσμιους, ακόμα και το Φόβο της παγκοσμιοποίησης. Τους ψάχνουμε από παντού. Από μέσα και απ’ έξω. Γενικά και ειδικά. Γιατί το ψάχνουμε; Μα για να ξεπεράσουμε το Φόβο μας. Για να μη φοβόμαστε. Κανέναν και τίποτα. Ούτε τον ίδιο το Φόβο. Για να μάθουμε να ζούμε χωρίς Φόβο, ελεύθεροι και ευτυχισμένοι.

Διαβάστε αυτό το βιβλίο, αν φοβάστε τη ζωή, το θάνατο, το ‘θεό’, το ‘Μεγάλο Αδερφό’, τον πόλεμο, την Pax Americana,τον ‘Άλλον’, τον εργοδότη σας, το χειρούργο που σας ζητάει φακελάκι, τον ‘αρμόδιο’ που θέλει ‘γρηγορόσημο’, γενικά όλες τις μικρές ‘παρέες-συμμορίες’ και τις μεγάλες μαφίες που ρημάζουν τη ζωή μας, το ‘νόμο του ισχυρού’, το μέλλον, τον καθρέφτη σας, την ελευθερία, τη σκιά σας…

Διαβάστε, σκεφτείτε και κάντε κάτι για την Νέα Μεγάλη Έξοδο. Τη Νέα Μεγάλη Ανατροπή. Για την Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου. Για ένα καλύτερο κόσμο. Για τον κόσμο της Άμεσης Δημοκρατίας και για τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό. Κι’ αν έχετε κάτι καλύτερο να προτείνετε, μην το κρατάτε για τον εαυτό σας…

Κώστας Λάμπος

*

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΜΠΟΣ

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής

Ζούμε στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης. Όμως τι σημαίνει στην πραγματικότητα η Παγκοσμιοποίηση για την πορεία της ανθρωπότητας αλλά και για την καθημερινότητα του καθενός μας, σε μια εποχή η οποία χαρακτηρίζεται από τη συνεχώς διευρυνόμενη φτώχεια, την προϊούσα καταστροφή του περιβάλλοντος, την έξαρση της θεσμικής και δομικής βίας και των πολεμικών συγκρούσεων; Τι είναι η Pax Americana και ο αμερικανισμός και ποιά είναι η σχέση τους με την Παγκοσμιοποίηση; Τι είναι και ποια η ουσία του φαινομένου που χαρακτηρίζεται ‘αντιαμερικανισμός’; Παγκοσμιοποίηση από ποιον και για ποιον; Και σε τελική ανάλυση, ποια είναι η σχέση όλων των παραπάνω με την οικονομία του Φόβου και της παρακμής; Είναι αυτή η ‘μοίρα’ της ανθρωπότητας; Ήρθε πράγματι το τέλος της ιστορίας, ή μήπως το τέλος του κόσμου;

Για όλα τα παραπάνω και για μια σειρά άλλα ερωτήματα, η τρέχουσα σχετική επιστημονική έρευνα και διεπιστημονική συζήτηση προσφέρει σήμερα σαφείς και έγκυρες απαντήσεις.

Σε αυτή τη συζήτηση μας εισάγει με το καινούργιο του βιβλίο ο Κώστας Λάμπος, υποστηρίζοντας μέσα από την ανάλυσή του, ότι για τη διαμόρφωση αυτής της φρικτής πραγματικότητας, αυτού του είδους της παγκοσμιοποίησης, ο θεμέλιος λίθος ήταν και παραμένει ο εξουσιαστικός Φόβος, η κατανόηση και το ξεπέρασμα του οποίου αποτελεί προϋπόθεση για μια σύγχρονη θεώρηση των πραγμάτων, για την απελευθέρωση της εργαζόμενης ανθρωπότητας και το χτίσιμο ενός καλύτερου κόσμου. ¨Ένας κόσμος που μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από την ενωτική, αυτόνομη, συνειδητή δράση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού στην προοπτική ενός Νέου Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

Με αυτή την οπτική, ο Κώστας Λάμπος οργανώνει την ύλη του και τεκμηριώνει την ανάλυσή του, αξιοποιώντας μια ιδιαίτερα πλούσια βιβλιογραφία, ταξινομώντας τη θεματολογία του στις παρακάτω ενότητες: 1. Φόβος και Οικονομία, 2. Φόβος και κατανομή του παγκόσμιου πλούτου, 3. Μερικές από τις βασικές παρενέργειες του εξουσιαστικού Φόβου στην αναδιανομή του πλούτου στην Ελλάδα, 4. Ο Φόβος του εχθρού, 5. Ο Φόβος του «Είναι» και του «Φαίνεσθαι», 6. Ο Φόβος του Νόμου, 7. Ο Φόβος της Ελευθερίας 8. Εγκαταλείποντας τον πολιτισμό του Φόβου και του θανάτου, 9. Σχεδιάζοντας τη μετάβαση στην Ουτοπία, 10. Ατενίζοντας τον Πολιτισμό της Ζωής και 11. Ουμανισμός: Το Φωτεινό Μονοπάτι της Ιστορίας.

Πρόκειται αναμφίβολα για ένα ιδιαίτερα χρήσιμο βιβλίο γνώσης, θέσης και πρότασης, γραμμένο με τόλμη, ευθύνη και ευαισθησία, σε γλαφυρή και απόλυτα κατανοητή γλώσσα, έξω και πέρα από σκοπιμότητες και ιδεολογικές προκαταλήψεις, που αξίζει να διαβαστεί και να συζητηθεί.

*

Ο Κώστας Λάμπος (PhD Οικονομικών Επιστημών στο Freie Universitaet Berlin), έχει δημοσιεύσει βιβλία, μελέτες και άρθρα στα ελληνικά και σε πολλές ξένες γλώσσες και έχει πάρει μέρος σε δεκάδες επιστημονικά συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και στο ΤΕΙ Αθήνας.

*

ISBN: 978-960-02-2350-7. Σχήμα: 14x21, σελίδες: 484, τιμή: €23,00

Παράκληση για δημοσίευση


* 

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

(Οικονομία του Φόβου και της παρακμής)

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

ΑΘΗΝΑ

ΙΑΝΟΣ,
ΠΑΤΑΚΗΣ,

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ,
ΚΟΡΑΗΣ,

F.M.B ΕΜΠΟΡΙΚΗ (FNAC),

ΘΕΜΕΛΙΟ,

ΕΣΤΙΑ,

ΠΟΛΙΤΕΙΑ,

ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ,

ΣΙΜΙΤΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΠΛΑΙΣΙΟ,

ΙΔΕΑ,

ΚΑΤΑΡΤΙ,

ΤΑ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΑ,

ΤΖΑΝΑΚΑΚΗΣ,

ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΕΛΕΥΘΕΡΑΚΗΣ (ΚΕΝΤΡΙ),

ΙΑΝΟΣ,

ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ Α.Ε,

ΠΑΙΔΕΙΑ,

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΙΚΗ,

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,

ΕΠΑΡΧΙΑ

ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ- ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ,

ΤΣΑΚΑ-ΔΡΑΜΑ,

ΝΑΚΟΣ (ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ)-ΓΙΑΝΝΕΝΑ

ΠΑΙΔΕΙΑ- ΛΑΡΙΣΑ,

*

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΙΤΕ

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΗ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΣΑΣ, ή ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ,
ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΠΩΛΗΣΗΣ ΒΙΒΛΙΩΝ.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ

Νοταρά 2, 106 78 Αθήνα, Τηλέφωνο 2103822496,

ΦΑΞ 2103809150, e-mail: papazisi@otenet.gr

 *

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ - ΚΡΙΤΙΚΕΣ 

(ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ)

______________________________

ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ

Κώστα  Δ. Λάμπου

«ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής».

Eκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2009, Σχήμα 14Χ21,σελ. 484

Παρουσίαση από τον Γαβριήλ Σ. Αλπέντζο*

Ο Συμπατριώτης μας και αγαπητός φίλος Δρ Κώστας Δ. Λάμπος (Ρhd Οικονομικών Επιστημών στο Freie Universitaet Berlin), γνωστός από τα βιβλία του και τις δημοσιεύσεις σε έγκυρα ελληνικά και ξένα περιοδικά , αλλά και για την αξιόλογη παρουσία του στο κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτικό γίγνεσθαι, ιδιαίτερα της περιοχής Δυτικής Ελλάδας, με επίκεντρο την Τριχωνίδα και τα όμορφα Χωριά και Κωμοπόλεις  του Ζυγού, κάνει τη μεγάλη πολιτική, οικονομική και κοινωνική παρέμβασή του.

Με το νέο του βιβλίο,

«ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής», εισάγει καινά δαιμόνια. Προκαλεί και προσκαλεί σε ένα νέο κοινωνικοοικονομικό ξεκίνημα της ανθρωπότητας απαλλαγμένο από το Φόβο, γιατί «Η ζωή του ανθρώπου είναι η ιστορία των Φόβων του. Ο Φόβος πρέπει να εκλείψει ολότελα. Φόβος από τους μεγάλους, από την τιμωρία, από τη μομφή, από το θεό. Σε μια ατμόσφαιρα Φόβου, μόνο μίσος μπορεί να ευδοκιμήσει.»( Α.S. Νeill).

Αναρωτιέται και επισημαίνει ότι « Ζούμε στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης. Όμως τι σημαίνει στην πραγματικότητα η Παγκοσμιοποίηση για την πορεία της ανθρωπότητας αλλά και για την καθημερινότητα του καθενός μας, σε μια εποχή η οποία χαρακτηρίζεται από τη συνεχώς διευρυνόμενη φτώχεια, την προϊούσα καταστροφή του περιβάλλοντος, την έξαρση της θεσμικής και δομικής βίας και των πολεμικών συγκρούσεων. Τι είναι η ρax americana και ο αμερικανισμός και ποια είναι η σχέση τους με την Παγκοσμιοποίηση; Τι είναι και ποια η ουσία του φαινομένου που χαρακτηρίζεται αντιαμερικανισμός; Παγκοσμιοποίηση από ποιον και για ποιον; Και σε τελική ανάλυση, ποια είναι η σχέση όλων των παραπάνω με την οικονομία του Φόβου και της παρακμής; Είναι αυτή η μοίρα της ανθρωπότητας; Ήρθε πράγματι το τέλος της ιστορίας, ή μήπως το τέλος του κόσμου;»

Στις 484 καλοτυπωμένες σελίδες του νέου του βιβλίου ο συγγραφέας ξεδιπλώνει τον ονειροπόλο καμβά της σκέψης και των συναισθημάτων του και καταθέτει διεξοδικά όλα τα αναγκαία στοιχεία και δεδομένα που μπορούν να συμβάλουν αποφασιστικά στην οικοδόμηση του οράματος του Ανθρώπου και των Λαών για μια κοινωνία δημιουργική χωρίς Φόβο. Ονειρεύεται ένα κόσμο που μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από την ενωτική, αυτόνομη, συνειδητή δράση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού στην προοπτική ενός Νέου Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού

Αξιοποιώντας ο συγγραφέας μια ιδιαίτερα πλούσια βιβλιογραφία, ταξινομεί τη θεματολογία του στις παρακάτω ένδεκα ενότητες:

1. Φόβος και Οικονομία,

2. Φόβος και κατανομή του παγκόσμιου πλούτου,

3. Μερικές από τις βασικές παρενέργειες του εξουσιαστικού Φόβου στην αναδιανομή του πλούτου στην Ελλάδα,

4. Ο Φόβος του εχθρού,

5. Ο Φόβος του «Είναι» και του «Φαίνεσθαι»,

6. Ο Φόβος του Νόμου,

7. Ο Φόβος της Ελευθερίας

8. Εγκαταλείποντας τον πολιτισμό του Φόβου και του θανάτου,

9. Σχεδιάζοντας τη μετάβαση στην Ουτοπία,

10. Ατενίζοντας τον Πολιτισμό της Ζωής και

11. Ουμανισμός: Το Φωτεινό Μονοπάτι της Ιστορίας,

Κλείνει το βιβλίο του, προτείνοντας τη δική του λύση, τον «Νέο Ουμανισμό, (σελ. 347), όπου θα υπάρχει «Ένας χάρτης του κόσμου που θα περιέχει την Ουτοπία  και τη μόνη χώρα όπου η ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Και όταν προσγειωθεί θα κοιτάζει πέρα και βλέποντας μια καλύτερη χώρα θα ξεκινάει για 'κει. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της μιας μετά την άλλη Ουτοπίας», όπου κατά τον Διογένη «Το γαρ μηδένα φοβούμενον μηδ' αισχυνόμενον ηδονή τις εστίν και ικανότης τω βίω». Και συμπεραίνει, (σελίδα 435): «Ο Ουμανισμός λοιπόν του 21ου Αιώνα, ο Ουμανισμός του homo humanisticus universalis, δεν μπορεί παρά να σημαίνει τη λαχτάρα, την προσπάθεια και την ικανότητα μας, ως ανθρωπότητα, να σκουπίσουμε το δάκρυ από τα μάτια της Μάνας-Φύσης και να ξανακάνουμε το άδολο χαμόγελο της, το συναρπαστικό φαινόμενο της ζωής, τη ζωή μας την ίδια, έργο τέχνης, πηγή δημιουργικής οικουμενικής ευτυχίας και αιώνιο στολίδι αυτού του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος».

Ο Κώστας Λάμπος καταθέτει την ψυχή του. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα ιδιαίτερα χρήσιμο βιβλίο γνώσης, θέσης και πρότασης, γραμμένο με τόλμη, ευθύνη και ευαισθησία, σε γλαφυρή και απόλυτα κατανοητή γλώσσα, έξω και πέρα από σκοπιμότητες και ιδεολογικές προκαταλήψεις, που αξίζει να διαβαστεί και να συζητηθεί. Συγχαίρω τον Φίλο μου Κώστα , παρακολουθώ με θερμό ενδιαφέρον την επιστημονική και κοινωνική προσφορά του και του εύχομαι να έχει υγεία και δύναμη για μια νέα πνευματική παρουσία..

______________________________________

*Γαβριήλ Σ. Αλπέντζος, Δρ Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης τ. Επιθεωρητών Εκπαίδευσης

Νέα Σμύρνη , Σάββατο 24  Οκτωβρίου 2009.

______________________________________________________